PROGRAMMA
7 dec. 2025 | 12:00-13:30
Kusters: klem tussen personeel en bestuur?
MVV: waar rolt de bal?
Spoorplan: erover of eronder of allebei?
Gemeentesecretaris Gert-Jan Kusters is door het college pardoes van zijn taken ontheven. Verbazing alom, en de raad vrijdag in spoedzitting bijeen. Achtergrond is de aansturing van het ambtelijk apparaat: te weinig menskracht, te veel ambitie? Komen er procedures? Stephanie Blom, SP-raadslid en CDA-fractievoorzitter Gabriëlle Heine hebben vragen gesteld. Zijn er al antwoorden?
Hoe verder met De Geusselt? De gemeente onderzoekt renovatie van het huidige stadion, maar de club opteert voor nieuwbouw aan de voet van de Noorderbrug. Zonder subsidie, naar eigen zeggen. Waar zijn club en stad het beste mee gediend? Wordt behalve de grasmat ook de overlast verplaatst? Over deze transfer Huub Waterval (MVV ondernemerscollectief) en raadslid Jos Gorren (fractievoorzitter Sociaal Actieve Burgerpartij).
Van oost naar west, dat is ook het centrale thema bij het spoorzone-plan van Jo Coenen en Luc Soete. Gaat die stadsbarrière eindelijk tot het verleden behoren? Wat zal daarbij het zwaarst wegen: visie of budget? En hoe valt het beter betaalbare alternatief van het college? We spreken er over met Luc Soete, een van de initiatiefnemers, Stephanie Blom, SP-raadslid en Barbara Schmeits van het buurtnetwerk Wyckerpoort.
In deze editie verder de uit Maastricht afkomstige schrijfster Lou-Anna Druyvesteyn over haar debuutroman De som van mijn mislukkingen. Het openhartige relaas van een jonge vrouw, ‘een ontevreden type’, die een relatie begint met een twee keer zo oude, getrouwde, vrouwelijke collega.
Bij al deze hete hangijzers gaat Dame Olga nog eens versnellen, terwijl Salma Ali, lid van het poëziecollectief Gnurr en stadsdichteres van Weert, voorleest uit eigen werk.
Impressie van De Remise
7 dec. 2025
Ontslag gemeentesecretaris Gert-Jan Kusters
Kusters is door het college pardoes van zijn taken ontheven. Verbazing alom, en de raad afgelopen vrijdag in spoedzitting bijeen. Achtergrond is de aansturing van het ambtelijk apparaat: te weinig menskracht, te veel ambitie? Komen er procedures? Stephanie Blom, SP-raadslid en CDA-fractievoorzitter Gabriëlle Heine hebben vragen gesteld. De Limburger doet verslag van het Remise-gesprek hierover op 7 december.
Hoe ernstig is het conflict tussen wethouders en topambtenaren in Maastricht? De meningen verschillen enorm. Burgemeester Wim Hillenaar is nadrukkelijk aan zet, maar lukt het hem om (eindelijk) krachtig op te treden?
Faalde gemeentesecretaris Gert-Jan Kusters? Gedragen wethouders zich onbetamelijk richting ambtenaren? Over de situatie in het Maastrichtse stadhuis bestaan totaal afwijkende beelden. Neem CDA-raadslid Gabriëlle Heine, zondag in de lokale talkshow De Remise, die zo’n beetje het coalitiestandpunt verwoordde.
Volgens Heine functioneerde de gemeentesecretaris al een tijdje niet goed en wordt er een beeld geschapen dat pro-Kusters en anti-wethouders is. „We kunnen niet uitsluiten dat via anonieme berichten valse spelletjes tegen wethouders worden gespeeld. Er ligt geen enkele officiële klacht. Ik kan me bijvoorbeeld niet voorstellen dat wethouder Frans Bastiaens dat doet.”
Waarmee ze verwees naar een anonieme brief die de wethouder neerzet als ‘dominant en vol uitbarstingen richting en over medewerkers, ook tegen derden’. Heine waarschuwde voor te snel oordelen. „We weten heel weinig en ik heb – ook in telefoontjes van ambtenaren die zich bij mij meldden – niets heel heftigs gehoord.”
Heine kaatste de bal juist terug. „Ik lees soms rapporten waar ambtenaren twee jaar aan hebben gewerkt, waarvan ik denk: dat had ook in twee maanden gekund. Als ik bijvoorbeeld zie hoelang het duurde voor het monumentenbeleid werd aangepast...”
Aan een ‘politieke watjes-cultuur’ hebben we niets, vindt Heine. „We moeten elkaar op zaken leren aanspreken. Topambtenaren moeten er tegen kunnen dat een wethouder soms zegt: zó gaan we het doen. Sommige ambtenaren gedragen zich als koningen.”
De parallelle realiteit luidt totaal anders: in dat verhaal is er geen veilige werksfeer doordat wethouders elkaar niet aanspreken op verkeerd gedrag. Binnen het college heerst een niet-aanvalsverdrag, ze houden elkaar de hand boven het hoofd, en daar is niet alleen Bastiaens schuldig aan.
In een 3,5 uur durende besloten raadsvergadering afgelopen vrijdag botsten de twee opvattingen keihard. De geschorste vergadering gaat binnenkort in het openbaar verder, met, zo verklapte Heine, de behandeling van een aantal moties, waaronder – zoals bekend – in elk geval het verzoek om een raadsenquête.
Fotografische verslaggeving De Remise 7 dec. 2025.
GNURR geluid van Salma Ali
Geen vragen maar antwoorden
Onwijs veel vragen en wellicht weinig antwoorden.
De inzet is hoog.
Misschien wel het hoogst, want er gaat veel geld verloren.
Voor een MVV-fan is een nieuw stadion een droom en voor een buurtbewoner een nachtmerrie.
Meneer Coenen en Soete willen kijken naar de future.
Ze zijn belaagd met visioenen. Wellicht hebben ze tunnelvisie, maar je kan niet alleen zitten dromen, soms moet je het gewoon doen. Ah ja, het prijskaartje. Een erg hoog prijskaartje. Ik zou zeggen: steel het of kras de prijs en geef het 50 procent korting. Maar dat gaat niet. Er zit namelijk een barcode aan.
Ik zou nu kunnen pleiten dat ‘money makes the world go around.’ Wat ben ik aan het verdedigen? Het onmiskenbare feit van ons bestaan. Je kan de keus ook niet echt laten gaan. Want ja, dan heb je uiteindelijk twee blauwe ogen die geen vragen willen maar antwoorden.
Met zulke onderwerpen ben ik blij dat ik niet in de politiek zit. Want voetbal en huizen op een tunnel boeiden me in eerste instantie niks. Het zijn voornamelijk mensen die me boeien. En wat voor impact zulke grote plannen met hen zouden doen.
Als er meer uit de doodnormale mens zijn portemonnee komt, schreeuwt alles in mij nee. We huren voornamelijk economen maar geen emphaten. Wellicht kan het samen. Zou de wereld niet alleen om geld draaien maar voornamelijk om de mens.
MVV van Oost naar West?
Spoorzone-plan: visie of budget?
Hoe verder met De Geusselt? De gemeente onderzoekt renovatie van het huidige stadion, maar de club opteert voor nieuwbouw aan de voet van de Noorderbrug. Zonder subsidie, naar eigen zeggen. Waar zijn club en stad het beste mee gediend? Wordt behalve de grasmat ook de overlast verplaatst?
Huub Waterval (MVV ondernemerscollectief) over deze ruimtelijke transfer: ‘We zijn druk doende nog extra grond te verwerven, om de business-case rond te maken. Behalve voetbaltempel moeten er ook ruimte komen voor functieverbreding, voor sociaal-culturele activiteiten.’ Raadslid Jos Gorren (fractievoorzitter Sociaal Actieve Burgerpartij): ‘Het signaal dat deze verhuizing subsidie-vrij zou kunnen plaatsvinden beviel ons wel. Maar er blijft te praten over die extra, voor de stad ook belangrijke functies.’
Van oost naar west, dat is het centrale thema bij het spoorzone-plan van Jo Coenen en Luc Soete. Gaat die stadsbarrière eindelijk tot het verleden behoren? Wat zal daarbij het zwaarst wegen: visie of budget? En hoe valt het beter betaalbare alternatief van het college? De Remise in gesprek met Luc Soete, mede-initiatiefnemer, Gabrielle Heine, fractievoorzitter van het CDA en Barbara Schmeits van het buurtnetwerk Wyckerpoort. De Limburger doet kort verslag.
De ‘stationswokkel’ van Maastricht is nog maar net gepresenteerd of hij staat al ter discussie. CDA-fractievoorzitter Gabriëlle Heine wil in elk geval uitstel van een besluit tot na de verkiezingen.
Luc Soete en Jo Coenen strijden onverminderd voor ‘hun’ spoortunnel met ondergronds station. En daar lijken ze politieke steun voor te krijgen, in elk geval van coalitiepartij CDA, zo bleek zondag tijdens de lokale talkshow De Remise.
Geen spoortunnel, maar drie tunneltjes en bruggen voor voetgangers en fietsers, inclusief een ‘wokkelbrug.’ Zo willen burgemeester en wethouders van Maastricht de barrière opheffen tussen de binnenstad/Wyck en Maastricht-Oost. Kosten: zo’n 200 miljoen. De ongeveer een kilometer lange spoortunnel – kosten: een miljard – zou veel te duur zijn.
Tijdens De Remise bleek opnieuw dat econoom Luc Soete zich daar niet bij neerlegt. „Het college kiest voor een kortetermijnoplossing in plaats van een langetermijnvisie.” Soete bestrijdt dat zijn plan niet gefaseerd kan worden uitgevoerd. „We kunnen dat ondergrondse station bouwen op de plek van niet langer gebruikte sporen, mét woningbouw.”
Hij is druk bezig met het regelen van financiering, die erop neerkomt dat bewoners jaarlijks (bovenop de huursom of hypotheek) een bedrag aan erfpacht betalen. Dat uitwerken vergt extra tijd. Het is voor Soete ook beter om het spoorzoneplan te koppelen aan andere majeure projecten, zoals de mogelijke komst van de Einstein-telescoop.
Voor zijn pleidooi tot uitstel tot na de verkiezingen kreeg hij steun van CDA-fractievoorzitter Gabriëlle Heine. „Van de wokkel wordt bepaald niet iedereen enthousiast, en dat is best een kostbare oplossing. Doe het liever in één keer goed, werk toe naar station Maastricht als poort naar Europa.”
Ook Barbara Schmeits van de nu geïsoleerd gelegen wijk Wyckerpoort is akkoord. „Die wokkel blijft mentaal een barrière. We omarmen het plan van Coenen en Soete. Zorg in de tussentijd voor culturele activiteiten, een cafeetje, bevorder in de wijk ontmoeting van burgers.”
spoorzone-plan
Interview met Lou-Anna Druyvesteyn
in deze editie verder de uit Maastricht afkomstige schrijfster Lou-Anna over haar debuutroman De som van mijn mislukkingen. Het openhartige relaas van een jonge vrouw, ‘een ontevreden type’, die een relatie begint met een twee keer zo oude, getrouwde, vrouwelijke collega.
Stand Up: DAME OLGA versnelt
Hallo allemaal, deze keer moet me toch iets van het hart over al die plannen voor Maastricht fietsstad. Mooie vergezichten te over, en niets mis met het tot gast verklaren van alle vierwielers in onze binnenstad, maar dan wel graag meteen goed. Al tijden is het oorlog met de zwerf-fiets. Soms een enkele schoonveegactie, maar de wildgroei rondom de schaarse parkeerrekken neemt niet echt af.
Als voetganger moet je er maar het beste van maken. Stellen met kinderwagens, minder-validen of wankele senioren, ze lopen overal vast op barricades van traptuig. Zelfs in de winkelgebieden wurmen tweewielers zich steeds vaker door de mensenmassa. Vroeger werd je dan ferm toegesproken door een barse diender, maar die tijd is geweest. Capaciteitsproblemen, prioriteitstellingen, verzin het maar.
Overigens, ook in de rest van het stad wachten het avontuur. Boven aan de lijst de fatbike. Ooit ontworpen om zwaarwichtige meiden van de scooter te krijgen, zie je nu vooral graatmagere, zwartgekapte onverlaten je het leven zuur maken met hun levensgevaarlijke capriolen.
De gemeente doet alsof het een soort natuurverschijnsel is, categorie hoogwater of stormschade. We doen ons best, is het verhaal, maar we moeten er ook mee leren leven. Nou nee dus, voorrang voor de fiets is prima, maar geen heiligverklaring. Liever wat èchte ambitie. Neem een voorbeeld aan die kwieke jongeman die we nu steeds op de buis zien, voorman van Doorrijden66. Die roept fier: HET KAN WEL!, en met succes.
Zo kan het dus ook, en ik zal jullie een voorbeeld geven. Deze zomer was ik op vakantie in Noorwegen. Startpunt was de stad Bergen, middelgrote universiteitsstad, zoiets als Maastricht. Werkelijk een verademing. Al het jonge volk op e-steps, rustig tempo, parkeren aan de publieke oplader en thuisgekomen dat ding gewoon in de gang. Voor de minder fitte Noorse lokalo’s zag ik nog een mooie service: een fietslift, soort stoeltjeslift maar dan keurig verwerkt in het wegdek. Kijk, zo wil ik ook de Pietersberg op: zittend op mn stalen ros, èèn voetje op de duwpedaal, en moeiteloos, als een prinses naar mijn favoriete wandelgebied gebracht.
Het klinkt vergezocht, maar luister zo dadelijk naar al die plannen voor herinrichting van het stationsplein en de spoorzone. Als het gemeentebestuur zijn zin krijgt, wordt dat een soort pretpark van over- en onderdoorgangen. Een handvol kopieën van de hoge brug (voor de 60-plussers onder ons beter bekend als de TE hoge brug), maar dan over het spoor. Gaan we daar gelukkig van worden?
Hoe dan ook, we moeten aan de slag met Maastricht fietsstad. En rap een beetje. Nu we toch over een paar maanden een nieuw stadsbestuur kiezen, pleit ik voor een wethouder van trapzaken. Dat houdt de vaart erin!